POETICA

Dashuria nga Ti më çon te Tisepse Ti je DashuriaKa dështuar të dashurojë ajo zemërqë beson se këto janë fjalët e miaNë vargun e fjalëve

I pasur do të bëheshKur ty s’do të të kenë gjërat që do t’i keshSa më thellë të jesh zhyturAq më i pambytur do të

Ju e dini që përrallat me mbret fort për zemër i kamI dua bukuritë edhe nëse i shëmtuar jamI dua aromat edhe nëse s’jam i

Kur shfaqesh para pasqyrës, ç’bën?E sheh pasqyrën apo fytyrën? Ë?Po si ore e sheh fytyrën nëse s’e sheh pasqyrën?Domethënë të lënka fytyrata përqëndrosh vëmendjen te

Më pëlqejnë rrëfimet që nisin me “na ishte”Si ky për njërin që dy fqinj kishteNjëri Duhani, tjetri RamazaniEdhe pse nuk ngjanin, fort ia donte xhaniMe

Të kesh zemër domethënë të kesh durimDhe t’i kuptosh gjendjet e të tjerëve qofshin ata drejt ose gabimTë jesh si toka që zjarrin mban përbrenda

Isha farë e fshehur, e sigurt nën dheAtëherë kur vetë ti, s’e dije çfarë jePastaj ti shijove frutin e ndaluarDhe t’u fsheh parajsa që të

Për zemrën s’ka gjendje më të mjerë se sa humbja e shijes së dallimitEdhe i sëmuri ha e ngopet, por shijen nuk ia ndien ushqimitLutja

Frymor ti, frymorë qentëTë dy bashkë ruani dhentëPo kush eshtë çoban i denjëDëgjo pak këtë rrëfenjë:Ti je roje, apo jo?Dhe në stane rri për toE

Shihe një çikë shegën:E kuqe së jashtmi, e kuqe përbrendaE dukshmja e saj ashtu siç është zemraÇdo kokërr e saj ruan një sekretKush nuk ka

Atij që Dashuria zemrën ia mban gjallëVdekja s’mund t’i bëjë ballëAi është si fara e lules që kur në dhé të jetë varrosurÇan tokën dhe

Jo!Unë kurrë nuk do të ndihem i vetmuar midis tokës e qiellitTë gjithë e ndiejnë ngrohtësinë, por jo edhe vajin e DiellitKur Toka digjet nga