POETICA

Kur nxjerr një dhëmb,gjuha te vendi bosh ka për të vajturSa ka jetuar dhembja, gjuhën e dhëmbin bashkë i ka mbajturKur ajo ikën, me vete

E shëmtuar plaga, i bukur shërimi,Ç’duhet afërsia, kur të dhemb largimi?Më e mirë është ndarja, apo mostakimi?Aman ç’është kjo ndarje, a s’mjafton dallimi?Shijet edhe gjendjet

Jo ta presësh rastin,por të mos e humbasësh çastin,sepse kur humbet një çast,humbet edhe një rastHumbja e çastit është mendimi,jetësimi i tij është vetëdija,Po s’u

I pranishëm në gjithçkaI ngjashëm me asgjëSe asgjëja me gjithçkanëDuken dy, por janë NjëKjo nuk është për t’u kuptuarOse ndihet, ose lihetKush ka kohë për

Si je?Kur thua “je”, “si” ka pak rëndësiTi je si unë, aq sa unë jami si tiKëtu jam për t’i provuar të gjitha gjendjetPlagët janë

Lulëzo në shpirtin e qeshur o lule e amshueshme e lotusitSe zemërimi i bën keq të zemëruarit, e jo zemëruesitEdhe pse ndryshku në hekur nga

Malli më mori për netëtkur hëna ndahej e ne bashkoheshim,Gjithë bota ruhej brenda nesh,edhe pse nga bota largoheshim,Qaj për netët e përndritshmekur koha nuk matej

Ç’bën urrejtja?Urryesin e sëmur, të urryerin s’e ndryshonTrupin s’e ngop, shpirtin e dënonNë zemër ndez ferrin dhe parajsën djegRrugës së hapur s’ia lë asnjë shtegDerën

Një i urtë nuk di gjë,Por urtësitë shfaqen në të,Ajri nga njerëzit s’është bërëPor mban gjallë trupin e tërëSikur ajri është urtiaZbret në Zemër nga

Ata që flasin urtë, flasin shkurt.E nëse e zgjasin?Ore, kur ata flasin, koha zhduket,Prandaj, sado ta zgjasin, shkurt duket. ~ Fatmir Muja

Kur tjetrit i thua “hesht!”Ti bën të kundërtën e heshtjesDëshmon se te tjetri s’ke mundurTa ndezësh zjarrin e kureshtjesPër t’u bërë tingëlluesPo kërkon heshtjen e

Ah!Uji i takimit s’e shuan zjarrin e ndarjesPesha e gabimit s’e mund fuqinë e faljesKëtu jam, i gatshëm nga ti për t’u ndarëNuk është dashuri