RUH

S’ka zemër që nuk ka dritëS’ka dritë që s’dëbon errësirënPo s’guxove ta ndezësh zemrënPër shkak të keqes, ndëshkon të mirënDhe ti je vetë e miraQë

Nëse për ty ndiejnë mall, je gjallëDuke munguar, i pranishëm ke mbeturPo s’hyre në asnjë zemër, je veç emërEdhe në qofsh i pranishëm, ke vdekurMund

– Larg syve, larg zemrës!– E ç’të them unë tyqë largësinë s’e mat me zemër, por me sy?Nëse dashuria shtohet me takimindhe pakësohet me ndarjenLargimi

Kur toka të jetë veshur me lule e bletët me to të jenë takuarDhe poshtë rrënjëve të tyre, trupi i mbjellë të më jetë thelluarE

Kur ikin dashuronjësit nga dynjajaMblidhen të gjitha ditët dhe qajnëSe ç’ka në zemrat e tyreAs malet, as detet s’mund ta mbajnëMblidhen të gjitha lutjetSi bletët

Mungesa shkakton mall e dhembjeMalli e dhembja dashurinë dëshmojnëSe askush tjetër veç të dashurveDitëve tona nuk mund t’u mungojnëDuke shpalosur Emrat e TuFaleminderit që më

Tani që qielli i shpirtit copëtohetE hana e gjakosur nga malli ndahetEdhe po u mbushën krejt detet me lotGjynahu i mungesës më nuk mund të

S’mund të mbushet me ujë shtambanëse brenda s’është e lirëNjë kosh merret në udhëtim,Jo për pamje, por për hapësirëDhe çdo trup sado i fortëNga shkatërrimi

Malli i të dashuruarve është përtej fjalëve, por prej tij buron çdo Fjalë e GjallëE vdekur është zemra që ndarja s’e bën ta ndiejë këtë

Ti ma bën të bukur çdo ardhjeKurrë largimet s’bëhen ndarjeBrenda ikjes është dhe kthimiKurrë me ty s’mbaron takimiVeç parajsa me ty ndihetKu është shpirti, trupit

Malli do të më shtohet për derën që s’i duhet dryPa ty do të udhëtoj, por do të mbetem me ty ﷺEdhe kur do të

Nga ashku çahen farat dhe pemët mbi tokë gufojnëSado të degëzohen kah qielli, rrënjët kurrë s’i harrojnëTë shumtat ngjyrosen nga stinët, të paktat stinët ngjyrosinPor