RUH

Ti që gjakun e ke bërë ngjyrë për ta shkruar Poezinë e GjallëPër fjalët e tua e gjithë ekzistenca ndien mallPër Lutjet e tua Qiejt

Lutja është Bukuri e Pafundme, nëse lutësi humbet veten Vetja është e tepërt, nëse kërkuesi gjen Jetën Durimi është Parajsë, nëse di të durojë i

Ti çoban për gjendjen tënde Mos e bëj me faj askënd Paske ruajtur dhent nga ujku Që t’i çosh në barkun tënd E ç’kujdes na

Për trupin e etshëm, qendra është aty ku uji ndodhet Zemra në prani të të dashurit, edhe pse rreh më shpejt, nuk lodhet, Për shkak

Zemra ime është vullkan dhe ti ende prej saj fjalë kërkon Po fola për gjërat që ti do, prushi e llava të përvëlon Ajo duhet

Ka net që nuk ikin, edhe pse kalojnë Ka zemra që nuk largohen edhe pse shkojnë Ka ditë që nuk mbarojnë me perëndimin e diellit

Një ortek dhembjesh u rrokullis nga maja e malit të zemrës e gjer sa shpirt ka njeriu, dhembja ndihet në trup Zemra më tha: “Fshihu

Nëse mund të jetosh në Tokë pa e humbur Qiellin Ta ruash borën në malet e zemrës, por zemra të mos e humbasë Diellin Të

Çdo dhembje e gëzim është veç mysafir Shtëpi ke zemrën, ti je nikoqir Çdonjëri që vjen, një arsye ka Brenda çdo pikëllimi është dhe një

Kur zemra që ti e do bëhet e pranishme,Prania dhe mungesa e kujtdobëhet e parëndësishme,Aman, a kështu u matka dashuria,Boshllëkun e mungesës ta mbushë veç

Ç’kemi? Meqë jemi këtu dhe kështu si jemi, Doja të ta kërkoja një nder të vogël A mund të ma bësh një vend në zemrën