RUH

Me gjakun e qenies sime në pëlhurën e shpirtit tënd kam shkruarKam mbetur gjithnjë afër teje, edhe kur jam larguarLargësia nuk na ka ndarë, kur

Njëherë në një vend të veçantë, fare i veçantë nuk ishaNuk i dhashë gjë një lypësi, edhe pse për t’i dhënë, kishaPor ai s’më hyri

Ti shpirt që me zgjimin tënd botën ke zgjuarLiri do të thotë të kesh mundësi për të gabuarGabim do të thotë të kesh mundësi të

Ka zemra që na ndiejnë,Por zemërohen ndonjëherë me veten,e nxitimthi shpinën na e kthejnëAma, ashtu si maja e malit që borën duron në çdo stinëZemra

Natyrisht!Nuk mund të jesh më shumë se dështakKur diçka vlen shumë dhe ti e vlerëson pakÇdo gjë në ekzistencë ka ndëshkimin e vetI ndëshkuar mbetet

Trupit i jep ushqim tokaPër tokën trupi bëhet ushqimNë këtë Shfaqje DashurieNuk ka humbje pa një kthimLutja i jep zë mendimit,e mendimi në Lutje tretetKush

Do të doja të të flisja sonte, por zemra ime është e thyerDhe kam frikë se fjalët që prej saj mund të burojnë, pa dashje

Ti që mjaltin e do e thumbin e urrenDo të ndieje ëmbëlsi nëse dhembjen s’e ndien?Po të ishe lule, bleta s’do të të thumbonteDo të

Dielli, megjithëse nuk është në Tokë, ndriçon për Tokën. Për hir të Dashurisë digjet e nga djegia buron drita. Gjithçka që digjet, ndriçon. Në çdo

Ra Ademi nga Parajsa në baltën më të përshtatshmePër shkak se Përjetësinë e kërkoi në gjërat e jashtmePër një frut i humbi të gjitha Kopshtet

Një llambë e pandezur në errësirë s’vlen gjëKur Dielli të ketë lindur, ndezja s’duhet mëPo nuk u ndez zemra ta dëshmojë praninëMe humbjen e kohës,

S’mund të ndriçojë jashtë, çfarë s’ndizet përbrendaJashtë do të gjesh dritë, aq sa ndriçon zemraDitën e bën të bukur veç Dielli i DashurisëSe e jashtmja