SOPHIA

Ndarja e gjetheve nga pema dëshmon për bukurinë e takimitMalli i tyre për rrënjët shpalos fshehtësinë e degëzimitKur gjethet bien nga degët, te rrënjët prehjen

Kur ishe larg, afër të ndjeja, kur ishe afër nuk të gjeja, Vullkani i zemrës vlonte brenda qenies e zjarri i tij m’i digjte stinët

Bismilah! Lapsi që shkruan, dëshmi shkrimin ka Gjithçka mban një emër, por emri nuk është gjithçka Ti je qenia e vetme që të gjithë Emrat

Ujin e zjarrin, Tokën e ajrin dhe krejt gjithësinë brenda e kam Të gjithëve u takoj por i asnjërit nuk jam Unë kurrë nuk kam

Kur të dy grinden, asnjëri s’binden Kur njëri qetësohet, tjetri dorëzohet Kur të dy zemërohen, të dy lëndohen Kur njëri fal, të dy shërohen Kur

Kam kohë që nuk jam dukur edhe pse kurrë s’jam zhdukur Me dhembjet e kohëve të shkuara, të sotmen e kam bërë të bukur Unë