POETICA

Kur qëndis Hyjnorja dheunE ia sjell tokës pranveratS’ka një bimë që inatosetPse më shumë rriten të tjeratAsnjë lule nuk ndien ziliPse një tjetër ka aromëBashkë

Kur tjetrit i thua “të dua!”Ç’do te tjetri vërtet?Fytyra e tij e sotmeNesër e tillë s’do të jetë“Të dua” nuk është ndjesiËshtë vetë thelbi i

Kur gjethet e shpirtit të më jenë këputur dhe trupi s’më frymon mëTë gjitha kujtimet e tokës në qiell të jenë bërë njëS’do të ketë

Mos iu bëj gjemb trëndafilitSe ai gjemba ka mjaftueshëmDynjaja u shfaq nga sprovaA mund të jemi të pasprovueshëm?Veç një stinë kjo botë kaPastaj ikim për

S’ka ditë që vijnë pa tyPor ka ditë që pa ty shkojnëVeç je parë, por s’je takuarMe ata që s’të mungojnëÇ’është takimi, pyete zemrënVeç ajo

Hë?Pse ngjyra jonë s’është më?Nëse nga përzierja e dy ngjyrave përfitohet njëNga mospërzierja e tyre, ajo do të mungojë gjithnjë. Mos pyet ku është gjelbërimi

Kush ta çmon praninë, e di sa ke vlerëPor veç derës Sate, unë s’kam tjetër derëAq sa takimi, ka vlerë edhe pritjaSe nuk mund të

Në atë fushë ku s’vijnë pranveratLoti dhemb më shumë se gjakuÇfarë ka më të bukur se vdekja?Përmes saj kthehemi te Haku Vdekja e bukur është

Ti që hojet e zemrës m’i mbush me mjaltin e amshueshëmMe ajkën Tënde jam rritur, prandaj jam i paharrueshëmJam si elifi që me germat e

Nuk jam Njëshi, por jam njëJam i plotë kur s’kam asgjëSa herë vdes jam më i gjallëVeç për sexhde vlen ky ballëUnë jam Pika e