RUH

Dielli, megjithëse nuk është në Tokë, ndriçon për Tokën. Për hir të Dashurisë digjet e nga djegia buron drita. Gjithçka që digjet, ndriçon. Në çdo

Ra Ademi nga Parajsa në baltën më të përshtatshmePër shkak se Përjetësinë e kërkoi në gjërat e jashtmePër një frut i humbi të gjitha Kopshtet

Një llambë e pandezur në errësirë s’vlen gjëKur Dielli të ketë lindur, ndezja s’duhet mëPo nuk u ndez zemra ta dëshmojë praninëMe humbjen e kohës,

S’mund të ndriçojë jashtë, çfarë s’ndizet përbrendaJashtë do të gjesh dritë, aq sa ndriçon zemraDitën e bën të bukur veç Dielli i DashurisëSe e jashtmja

Përshëndetje!E di që ti doje të të flisja e heshtjen midis nesh ta vrisjaCopëzat e mozaikut të shpiritit tim në murin e zemrës sate t’i

Zemrës që nuk pëson shndërrim nga dashuriaNuk i dhemb mungesa, nuk e gëzon praniaDëshmitar është malli sa dhembin ndarjetKu s’bëhen gjynahet, s’mund të ndodhin faljetNjë

Çdo tingull është thirrje, çdo thirrje është lutjePër Zemrën e Gjallë, të vdekur s’ka asgjëVeç për zemërvdekurit ndarja është shkëputjeKur s’e do dikë, nuk ndien

Kur je miell i mirë, por brumë i papjekurS’je as për të të prirë, e as për të të ndjekurS’je as për të të ngrënë,

Ka dy mënyra për ta humbur kohën:Të gënjesh ose ta dëgjosh gënjeshtarinNëse je i dyti, do ta ndihmosh të parinAshtu si zagari që ndihmon gjahtarinEpo,

Dashuria është të japësh gjithçka e asgjë të mos marrëshTë jesh zemërthyer dhe sërish të falëshTë jesh i lumnuem “pse-në” pa e kuptuarTë jesh i