SOPHIA

Asgjë nuk mund të të plotësojë përveç zbrazëtisë. Egoja nuk mund ta durojë boshllëkun dhe shpërfilljen sepse dëshiron të jetë në qendër të vëmendjes dhe

Symbyllur e shtatmbledhur, i heshtur, me gjunjtë afër mjekrës, i pavëmendshëm për vendbanimin e tij dhe i ushqyer pa kërkesën e tij: kjo është gjendja

Bukuria është pasojë e harmonisë. Kur zjarri, ajri, uji dhe toka e qenies sate të jenë harmonizuar, ti bëhesh tingull i pafundëm në simfoninë e

Dashuria bën dallimin e të gjitha ngjyrave, pa i ndarë nga njëra-tjetra. Të kesh Zemër të Gjallë domethënë të dallosh gjithçka pa ndarë asgjë. Kur

Të gjitha ngjyrat e ekzistencës shpalosen për ta shfaqur një Pamje të Vetme, por shqisa fizike e të parit mund të përkapë vetëm ca pjesë

Mendja është si muri: mundëson ndarjet. Vetëdija është hapësira pa mure. Muret, sado të zbukurohen, mbeten kufizim hapësire. Kufiri midis teje dhe zemrës është mendja.

Hijet janë dëshmi për dritën, ashtu siç janë dhembjet dëshmi për gjallërinë. Sa më i gjallë të jesh, aq më thellë do të ndiesh. I

Gjërat mund të vjetërohen, por çdo hedhje shikimi mbi to është i ri. Shikimet tona ndaj gjërave nuk vjetërohen kurrë sepse gjërat ekzistojnë për ne

Ashtu siç nuk i duhet Dritës diç tjetër veç Vetes për ta dëshmuar ekzistencën e saj, edhe Dashurisë nuk i duhet asgjë për të dëshmuar

Njësia matëse e kohës është zemra. Duke menduar se do të vdesim në të ardhmen, harrojmë të bëhemi të vetëdijshëm se e gjithë koha e

Harmonia e përmasave gjeometrike është shpalosur nga njeriu në Tokësi pasojë e asaj Harmonie që ka mbajtur në mend nga Parajsa. Qenia njerëzore, meqë i

Hapësira nuk mund të shkatërrohet kurrë, ajo vetëm mund të errësohet nga muret. Sa më shumë mure, aq më pak dritë. Sa më pak dritë,